Jan Paweł II w anegdocie (2)

Wracamy do wdzięcznego tematu w Roku św. Jana Pawła II, także nawiązując do publikacji obecnej w naszych zbiorach. Oto kilka kolejnych anegdot.

źródło

Pewien chłopiec, witając biskupa Karola Wojtyłę, mówił bardzo cicho, toteż został poproszony, by zechciał mówić nieco głośniej, bo nie jest dobrze słyszany. Chłopiec bez zastanowienia krzyknął: "Jak nie słyszysz, to się nachyl!" Wśród zebranych nastała chwila konsternacji, zaś biskup nawiązał do tych słów w homilii, wskazując, że właśnie jego posługa polega na pochylaniu się nad ludzkimi sprawami.

Dzieci z warszawskiego przedszkola sióstr urszulanek dobrze znały biskupa Wojtyłę i bardzo cieszyły się, gdy został papieżem. Gdy po ogłoszeniu wyniku konklawe siostra zapytała je, czy już wiedzą, że Kościół ma papieża, wszystkie dzieci krzyknęły, że tak. Na pytanie, skąd on pochodzi, odpowiedziały: "Z naszego przedszkola".

Józef Mucha, kierowca kard. Wojtyły, wspominał inaugurację pontyfikatu w ten sposób: "Pamiętam jak dziś. Msza święta, komunia, podchodzimy do papieża. On trzyma komunię w rękach, podał mi ją, a potem głęboko mi się pokłonił. Jak to dzisiaj sobie przypominam, to płaczę."

źródło

W lutym 1981 r. Jan Paweł II przybył do Japonii, gdzie zyskał ogromną sympatię. W Tokio zatańczyły dla niego Japonki w polskich strojach ludowych. Dwie z nich poprosiły gościa, by przyłączył się do wspólnej zabawy. Papież był nieco zaskoczony, ale po chwili wzruszył ramionami, uśmiechnął się, wziął jedną z tancerek za rękę i dołączył do nich.

Jan Paweł II miał nie tylko rozległą wiedzę teologiczną i filozoficzną. Nieobce mu były także inne dziedziny. Rozmawiał z naukowcami różnych specjalności. Jednego z uczestników kolokwium w Castel Gandolfo, japońskiego fachowca w dziedzinie fizyki, zaskoczył pytaniem: "Czy pan też krytycznie ocenia teorię superstrun?" Tamten aż zakrztusił się z wrażenia, bo działo się to podczas śniadania.

Podczas audiencji prywatnych niektórzy Polacy klęczeli, pragnąc w ten sposób wyrazić papieżowi szacunek. On sam nie lubił takiej formy uwielbienia. Widząc w tej pozycji kustosza Muzeum im. Jana Pawła II z Siedlec, podszedł do niego i zaśpiewał: "Panie Janie, niech pan wstanie..."

źródło

Oprac. wg: Jachimczak Barbara Wanda, Taki jestem... Anegdoty o Papieżu. Scenariusz słowno-muzyczny w czwartą rocznicę śmierci Jana Pawła II. Dla uczniów gimnazjum, "Biblioteka w Szkole" 2009, nr 3, s. 31-33 (sygnatura: cz K XVIII-4/19).

Jan Paweł II w anegdocie (1)

Uchwałą Sejmu RP z 13 czerwca 2019 r. bieżący rok obchodzimy jako Rok Świętego Jana Pawła II (tekst Uchwały – TUTAJ).

Wydaje się, że o tym Papieżu napisano i powiedziano już naprawdę wiele. A jednak wciąż chcemy o Nim czytać i słuchać. Nasze upamiętnienie Jego Osoby powinno – jak uważamy – wiązać się także z promocją zbiorów. Dlatego dzisiaj będzie nawiązanie do publikacji, którą trudniej (szukając według treści) odnaleźć w katalogu. Właśnie z tego powodu ją przypominamy. Będzie wesoło, bo pogodny był Podmiot tych anegdot. Nie ukrywamy także, iż chcemy jeszcze wrócić do sylwetki św. Jana Pawła II w innych tekstach.

źródło

Gdy Karol Wojtyła był jeszcze biskupem krakowskim, często wybierał się w Tatry. Raz zapomniał dokumentów. W okolicy Łysej Polany zatrzymał go WOP-ista, który nie uwierzył w biskupie tłumaczenie:
- Nie dość, że dokumentów nie masz, to jeszcze udajesz biskupa… Znamy takich!
Biskup bez protestu powędrował do strażnicy, gdzie telefonicznie wyjaśniono sprawę.

Przed udaniem się na konklawe fotoreporter amerykańskiego „Time’a” poprosił kard. Wojtyłę o pozowanie do zdjęcia. Ten, uśmiechając się, odmówił:
- Niech się pan nie trudzi. Nie zostanę papieżem.

źródło

 W pierwszym dniu po wyborze na papieża, Jan Paweł II pozostał – wraz ze swym osobistym sekretarzem – sam w domu papieskim, w którym nie był jeszcze zorientowany. Nikt nie przygotował im kolacji, więc musieli to zrobić sami.
- Jak na wycieczce – skomentował ze śmiechem papież.
Następnego poranka powiedział:
- Źle spałem, ale nie z powodu przeżyć, lecz zbyt miękkiego łóżka.
Drugi sekretarz, John Magee, Irlandczyk, podłożył mu pod materac kawałek deski.
- Zdecydowanie lepiej! – wyznał papież po przespaniu kolejnej nocy.

Podczas jednej z audiencji generalnych pewna Amerykanka zalała papieża potokiem słów na temat zalet katolicyzmu, które dostrzegła, gdy nawróciła się i opuściła sektę. Papież słuchał przez pewien czas, po czym powiedział:
- Nie musi mnie pani przekonywać. Ja jestem katolikiem.

źródło

W Porto Alegre (Brazylia) papieżowi nadano tytuł Honorowego Obywatela miasta. Ten podziękował za wyróżnienie i uważnie przeczytał stosowny dokument. Potem z uśmiechem zapytał:
- A czy odtąd muszę płacić podatek?

Podczas podróży przez Niemiecką Republikę Federalną jeden z dziennikarzy zapytał papieża, co sądzi o krytycznych wypowiedziach, że zbyt mało czasu poświęca na rozmowy z protestantami.
Jan Paweł II odpowiedział:
- W Monguncji mogę wstać o dwie godziny wcześniej, żeby z nimi porozmawiać. Ale czy oni też tak wcześnie wstaną?

Do Watykanu przyjechał na sympozjum kolega papieża, prof. Tadeusz Ulewicz z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Został zaproszony na papieskie śniadanie podczas którego zwrócił się do gospodarza: Wasza Świątobliwość. W odpowiedzi usłyszał:
- Ależ nie wygłupiaj się, Tadziu!

źródło

 Cd. 18 maja (w poniedziałek).

Oprac. wg: Rosner Ludwik, Papież w anegdocie, w: Z tej ziemi. Śląski kalendarz katolicki na rok 1988, Katowice, KSJ, 1988, s. 44-45 (sygnatura: cz IB IX-4/7c)

Książki (nie)zapomniane – Dach Domu, w którym jesteśmy razem

Myśląc Ojczyzna. Poemat KAROLA WOJTYŁY (1920-2005). Niełatwo byłoby zrecenzować ten poemat. I nie trzeba. Może tym razem wystarczy kilka uwag przekazanych przez samego Autora?

Ojczyzna jest we wnętrzu człowieka – w sercu i umyśle. Tak ją widzieli np. Wyspiański (Wesele, Akt III sc. XVI) i Wierzyński (Poprawka historyczna, „Ojczyzna to jest pamięć podskórna”). Podobnie - u Wojtyły:

Ojczyzna - kiedy myślę - wówczas wyrażam siebie i zakorzeniam,
mówi mi o tym serce, jakby ukryta granica, która ze mnie przebiega ku innym,
aby wszystkich ogarnąć w przeszłość dawniejszą niż każdy z nas

Czyli nie indywidualistyczne „ja”, ale pokorne „my”. Pamięć i historia:

Ojczyzna – wyzwanie tej ziemi rzucone przodkom i nam, by stanowić o wspólnym dobru i mową własną jak sztandar wyśpiewać dzieje

Miała swój początek i zmierza do ostatecznego przeznaczenia, bo stanowi element powszechnego nurtu dziejów jako krajobrazu zmagań sił nadprzyrodzonych: Dobra i Zła. Dziejów zakotwiczonych w teologii:

Historia warstwą wydarzeń powleka zmagania sumień. W warstwie tej drgają zwycięstwa i upadki. Historia ich nie pokrywa, lecz uwydatnia…

Wiąże się z wolnością – sumą wspólnotowych zmagań o jej utrzymanie, nieustannym czuwaniem:

Wolność stale trzeba zdobywać, nie można jej tylko posiadać.
Przychodzi jako dar, utrzymuje się poprzez zmaganie.

Słaby jest lud, jeśli godzi się ze swoją klęską, gdy zapomina, że został posłany, by czuwać, aż przyjdzie jego godzina. Godziny wciąż powracają na wielkiej tarczy historii.

Ojczyzna to ludzie:

Więc schodzimy ku tobie, ziemio, by poszerzyć cię we wszystkich ludziach (…). I wznosimy ciebie, ziemio dawna, jak owoc miłości pokoleń, która przerosła nienawiść.

Ziemia:

Ojczyzna – kiedy myślę – słyszę jeszcze dźwięk kosy, gdy uderza o ścianę pszenicy

I mowa – rozpoznawalna wśród wszystkich innych:

Gdy dokoła mówią językami, dźwięczy pośród nich jeden: nasz własny. Zagłębia się w myśl pokoleń i ziemię naszą opływa i staje się dachem domu, w którym jesteśmy razem –

Proste? Oczywiste? Wydaje się, że tak. Dom, grunt pod nogami, niebo nad głową. I ludzie – zakotwiczeni w tym samym losie, w tych samych dziejach. Trwanie od prapoczątku ku finalnemu celowi, gdy Historia Narodu połączy się z Dziejami Ludzkości w jeden dopełniony poemat. I wówczas w pełni odkryje się sens wszystkiego. Tak to widzi Karol Wojtyła. Bo patrzy bardzo daleko. Aż poza krawędź czasu. Jeszcze dalej.

Karol Wojtyła, „Myśląc Ojczyzna…” (fragmenty), w: Tegoż, Poezje wybrane, wstęp Tadeusz Nowak, wybór Tadeusz Mocarski, Warszawa 1983, s. 17-21 (sygnatura: 170457).
Karol Kardynał Wojtyła, Ojczyzna, zdjęcia, oprac. red. i graf. Adam Bujak, Kraków 1983 (sygnatura: 101092).

"Młodość przychodzi i odchodzi, ale pozostaje przez całe życie."

Kto to powiedział? Karol Wojtyła – św. Jan Paweł II, podczas Światowych Dni Młodzieży w Toronto. Był wtedy rok 2002. Papież miał… ponad 80 lat.
Natomiast dziś przypada 95. rocznica jego urodzin. Był wielkim papieżem – to wiemy. Ale także filozofem i wykładowcą etyki, poetą oraz dramatopisarzem.
W naszych zbiorach posiadamy około 70 książek (nie licząc fragmentów) oraz ponad 550 artykułów z czasopism poświęconych jego osobie. Są to opracowania biografii, działalności naukowej i duszpasterskiej, interpretacje dzieł literackich, materiały metodyczne i popularyzatorskie, np. scenariusze lekcji oraz imprez szkolnych.
Szczególnie bliskie są nam wypowiedzi Karola Wojtyły – na temat młodzieży (bo wielu uczniów i studentów odwiedza nasz Wydział!), wartości, powinności wychowawców. To nasze „skrzywienie zawodowe”.  Może parę cytatów – do rozważenia? A pod spodem – kilka interesujących pozycji bibliograficznych. Kilkaset pozostałych – w naszej bibliotece!
Wystarczy przyjść i zapytać. :) Wybierzemy, podpowiemy, pomożemy!

Każde życie określa się i wartościuje poprzez wewnętrzny kształt miłości. Powiedz mi, jaka jest twoja miłość, a powiem ci, kim jesteś.

Czyż jest coś wspanialszego niż to, że człowiek umie kochać? (...) Miłość jest najdoskonalszym świadectwem, które otwiera człowieka na nadzieję. (...) Miłość potrafi zwyciężyć w każdych okolicznościach.

Istnieje w życiu bardzo ważne prawo - prawo wysiłku. Sukcesy bez wysiłku są niebezpieczne.

Zbyt wielu młodych ludzi nie zdaje sobie sprawy, że sami są w głównej mierze odpowiedzialni za nadanie głębokiego sensu własnemu życiu. Tajemnica wolności należy do samej istoty tej wielkiej przygody, jaką jest życie dobrze przeżyte.

Pod względem moralnym ludzie bogacą się lub ubożeją pod wpływem słów, które wypowiadają, albo których decydują się słuchać.

Człowiek współczesny znajduje się w kryzysie proporcjonalnym do tego, im trudniejsze sprawy otrzymuje do rozwiązania i im wyższą cenę płaci za błąd.

Życie to czas, który został nam podarowany i w którym każdy z nas staje wobec wyzwania, jakie niesie samo życie: to wyzwanie polega na znalezieniu swojego celu, przeznaczenia i na walce o nie. Alternatywą jest przeżycie tego czasu w sposób powierzchowny, "utracenie" życia dla marności; nieumiejętność odkrycia w sobie zdolności do dobra i tym samym także drogi do prawdziwego szczęścia.

Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali. 

Książki 

1. Alimenti Dante, Michelini Alberto, Wy jesteście moją nadzieją. Słowa Papieża Jana Pawła II do młodzieży całego świata, z wł. tł. i całość przygot. do druku Kazimierz Szczerba, Łódź, Wydawnictwo Salezjańskie, 1983. (Sygnatura: cz II-4/17).
2. Bilicki Tomasz, Dziecko i wychowanie w pedagogii Jana Pawła II. Na podstawie jego encyklik, adhortacji, wybranych listów i przemówień, wyd. 2 popr., Kraków, „Impuls”, 2005. ISBN 83-7308-637-4. (Sygnatury: 160884, 171693, cz II-4/7). Także wydanie wcześniejsze.
3. Chałas Krystyna (red.), Wychowanie ku wartościom w świetle nauczania Jana Pawła II. Elementy teorii i praktyki, t. 3, Solidarność, mądrość, wspólnota, wierność, młodość, Lublin, Kielce, „Jedność”, 2006. (Wychowanie ku wartościom..., t. 3). ISBN 83-7442-430-3. ISBN 978-83-7442-430-1. (Sygnatury: 162743/3, 171834/3, 173358/3, cz XIII-6/16 b).
4. Krempa Bogdan, Jan Paweł II - auctoritas moralis dla ludzi młodych XXI wieku, w: Przemiany wartości i stylów życia w ponowoczesności, red. nauk. Jadwiga Daszykowska, Mirosław Rewera, Warszawa, Wydawnictwo Akademickie "Żak", 2010, s. 134-142. (Sygnatury: 167499, cz IV-7/1).
5. Wrońska Katarzyna, Osoba i wychowanie. Wokół personalistycznej filozofii wychowania Karola Wojtyły Jana Pawła II, Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2000. ISBN 83-233-1314-8. (Sygnatury: 170721, 170732, 171004, cz II A-5/4 d).

Artykuły z czasopism

1. Bula Danuta, Jan Paweł II o młodych dla młodych, „Język Polski w Gimnazjum” 2013/2014, nr 3, s. 83-90.
2. Kustra Czesław, Dziecko jako osoba w nauce Jana Pawła II, „Wychowanie na co Dzień” 2005, nr 4/5, s. 13-20.
3. Luber Dorota, Aksjologiczne penetracje wykładni pedagogicznej Ojca Świętego Jana Pawła II generujące wychowanie dzieci i młodzieży, „Nauczyciel i Szkoła” 2002, nr 3/4, s. 61-88.
4. Mastalski Janusz, Implikacje wychowawcze papieskiego nauczania dogmatycznego skierowanego do młodzieży, „Wychowawca” 2003, nr 2, s. 16-20.
5. Mikicka Wanda, Obraz dziecka i dzieciństwa w listach Jana Pawła II, „Wychowanie w Przedszkolu” 2002, nr 9, s. 526-530.

Aneks – coś o Wadowicach (Dlaczego? Wiadomo!)

1. Grodnicki Adam, Jaglarz Jerzy Roman, Fidziński Jan, Opowieść o Wadowicach, Bielsko Biała, Beskidzkie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, 1983. ISBN 83-7004-003-9. ISBN 83-03-00164-7. (Sygnatura: 101174).

Poniżej prezentujemy zdjęcia, będące dowodem na to, iż Karol Wojtyła nadal inspiruje młodych! 

To przedstawienie jego sztuki dramatycznej – Przed sklepem Jubilera – uczniowie trzech katowickich szkół (X LO im. I.J. Paderewskiego, IV LO Akademickiego im. Gen. S. Maczka i Śląskich Technicznych Zakładów Naukowych) wystawili po raz pierwszy w kwietniu 2014 r., a od tego czasu – jeszcze kilkakrotnie, nawet na profesjonalnej scenie! 

Z dumą zaznaczamy, że niektórzy spośród nich są naszymi Czytelnikami! :)

źródło zdjęć

fragment okładki gazety parafialnej "U Oblatów", 

w której można znaleźć obszerny artykuł na temat przedstawienia 

Przed sklepem Jubilera, 

które odbyło się w kościele Misjonarzy Oblatów w Katowicach 

w przededniu kanonizacji Jana Pawła II.